مرکب سیاه شب روی صفحه ی آسمان ریخت و کم کمک تمام آن را فرا گرفت و از تمام نقش های زیبا و رنگارنگ طبیع تنها چند لکه سفید بر جای ماند...

زیبا بود میان آن همه سیاهی تنها چند نقطه باقی مانده بود که هنوز هم پاکی را میشد از درخشش صورت زیبایش فهمید...

چشمانم را گرمای دلنشین خواب می رباید و در بی کرانه های رویا غرق میکند... .

تمام دنیای رنگی خوابم را دنبال تو گشتم اما باز هم جز سایه ای سیاه بر سرم نمی افتاد.

باز هم در صبحی سرد با لرزه ای عجیب که هنوز قلبم را میلرزاند بیدار شدم و دنیایی سرد و بی روح را به امید تاریکی شب های پر ستاره اش زیر پا گذاردم.